Laboratorium częstości tarota

Zwykle tarot działa odwrotnie: wyciągasz kartę rano, a potem przeżywasz dzień. Testowanie tego w ten sposób niczego nie dowodzi, bo zła karta może zepsuć dzień samym faktem wyciągnięcia, a oczekiwania są w wynikach nieodróżnialne od wróżby.

Dlatego ten rejestr odwraca kolejność. Oceniasz dzień, który się skończył, ocena zostaje zapisana i dopiero wtedy losowana jest karta — w tym samym żądaniu, więc nie ma momentu, w którym trzymasz kartę i możesz jeszcze zmienić odpowiedź. Karta nie mogła wpłynąć na ocenę, bo jeszcze nie istniała. Gdyby mimo to pojawił się związek, losowanie musiałoby nieść informację o dniu już minionym.

Kosztem jest uczciwość co do zakresu: to nie testuje tarota przepowiadającego w praktyce. Testuje coś węższego i czystszego.

Dwadzieścia dwa arkana wielkie, każde losowane niezależnie z prawdopodobieństwem jeden na dwadzieścia dwa. Hipoteza zerowa mówi, że średnia jakość dnia jest taka sama za każdą kartą. Twierdzenie tarota mówi, że Wieża wypada przy gorszych dniach, a Słońce przy lepszych.

Ustalone z góry: test Kruskala–Wallisa dla wszystkich 22 kart przy α = .05, wybrany zamiast ANOVA, bo skala 1–7 jest porządkowa. Cztery kontrasty wskazano w protokole przed powstaniem danych — Wieża, Śmierć, Słońce, Gwiazda — z korektą Holma, żeby karty nie dało się wybrać do testu po tym, jak zrobi się ciekawa.