Trafność tarota i dowody kontrolowane

Odczyt może być ceniony jako bodziec do refleksji bez twierdzenia o ukrytej informacji. Twierdzenie predykcyjne jest inne: zanim wynik stanie się znany, karta lub rozkład powinny rozpoznać mierzalny stan albo przewidzieć go trafniej od kontroli. Mieszanie tych zastosowań uniemożliwia interpretację eksperymentu.

Przewidywanie potrzebuje też reguły punktowania. Obrazy pęknięcia, nadziei, władzy i zmiany można po fakcie dopasować do wielu zdarzeń. Protokół musi wskazać, który wynik się liczy, w jakim kierunku, w jakim przedziale czasu i co zrobić z kartami bez wyróżnionego przewidywania.

Badania osobistego potwierdzenia pokazują, że ludzie mogą ocenić ten sam szeroki tekst osobowości jako indywidualnie trafny, zwłaszcza gdy przedstawia się go jako spersonalizowany. Badania zimnego odczytu opisują, jak reakcje rozmówcy, rozgałęzione stwierdzenia i wybiórcze rozwijanie tworzą coraz lepsze dopasowanie w toku rozmowy.

To wykazane drogi, którymi szczery i przekonujący odczyt może powstać bez informacji anomalnej. Są kontrolami do wbudowania w badanie tarota, nie pozwoleniem na diagnozowanie każdego tarocisty z daleka.

Laboratorium częstości tarota nie pyta, czy tarocista potrafi zinterpretować rozkład. Pyta, czy karta wylosowana dopiero po ocenie dnia wiąże się z zapisaną już oceną. Losowanie jako drugie nie pozwala obrazowi zmienić punktacji dnia.

To odwraca zwykłą praktykę i bada węższe twierdzenie: czy losowa karta niesie informację o zakończonym dniu. Ograniczenie jest jawne. Czysta wąska odpowiedź jest lepsza od teatralnego szerokiego pytania, którego nie mógłby rozstrzygnąć żaden wynik.